Sabrın sonu selamet ve Ayasofya
Binlerce hamdolsun! Demek oluyormuş. İnanınca, gayret edince, azmedince, sabredince ve samimi olunca, Rabbim zafer nasip ediyormuş. Büyük bir nasip!
“İnanıyorsanız üstünsünüz, üzülmeyin, gevşemeyin” ikazı da meyvesini vermiş oldu. İnanmak ve inanılan değerler üzerine çalışmanın, durmadan yola revan olmanın neticesinde, işte vakti saati geldi ve Allah tüm dünya Müslümanlarını büyük ikramla ödüllendirdi.
Geçenlerde bir yazımda söz etmiştim. Yerkürede iki tür insan yaşıyor. Birincisi Habiller, ikincisi Kabiller diye.
Habiller Ayasofya için gözyaşı dökerken, dua ederken, alınlarını secdeye götürürken, içimizdeki Kabiller de münafıklık ve zındıklıkla yoğrulmuş mayalarının gereğini yaptılar.
Olacak elbet! Habillerin dik ve dinç durmasının sebeplerinden birisi de Kabillerdir. Ayasofya üzerine direkt yahut dolaylı Kabilliklerini yapmalılar ki, hızımız ve gücümüz olsun.
……………….
Söze burada ara vererek Ayasofya’nın millet-devlet bütünlüğü içerisinde camiye dönüştürülmesi için mücadele eden merhum Osman Yüksel’in 1940’lı yıllarda Ayasofya hasretini yazılarıyla ve savunmalarıyla dile getirdiği şiirinin bir kısmını paylaşalım.
“Ayasofya. Ey muhteşem mabet;
Gel etme. Bizi terk etme!..
Bizler, Fatih’in torunları, yakında putları devirip, yine seni camiye çevireceğiz!
Dindaşlarımızla,
Kanlı gözyaşlarımızla abdest alarak secdelere kapanacağız.
Tekbir ve tehlil sadaları boş kubbelerini yeniden dolduracak,
İkinci bir fetih olacak,
Ayasofya ikinci bir fetih!...
Ezanlar bu fethin ilanını, ozanlar destanının yazacaklar….
Putperest Roma’ya yeni bir mezar kazacaklar.
Sessiz ve öksüz minarelerinden yükselen ezan sesleri fezaları yeniden inletecek!
Şerefelerin yine Allah’ın ve onun sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed’in aşkına, şerefine ışıl ışıl yanacak; bütün cihan Fatih Sultan Mehmed Han dirildi sanacak!...
Bu olacak Ayasofya,
Bu muhakkak olacak…
İkinci bir fetih, yeni bir ba’sü ma’delmevt…
Bugünler belki yarın, belki yarından da yakındır,
Ayasofya, belki yarından da yakın”!...
…………………
Ey Osman ağabey! Üstad Necip Fazıl’ın ifadesiyle o yarın geldi ve Ayasofya devlet-millet kucaklaşmasıyla açıldı. Esas olan millet-devlet eliyle açılmasıydı. O oldu işte!
Sizlerden sonra Ayasofya için bayrağı devralan ve gençlik yıllarını sizlerin yazılarıyla, konuşmalarıyla donatan o günün mücahitleri, bugünün Cumhurbaşkanıyla, bakanıyla, milletvekiliyle, zenginiyle, fakiriyle; hiçbir rütbe, makam, mevki, imtiyaz olmadan, sade bir vatandaş ve sade bir Müslüman olarak bakkalından simitçisine kadar Müslüman milletimizin coşkusuyla Ayasofya ibadete açıldı. Ruhunuza selam olsun!
Hem de ne açılıştı elhamdülillah. Türkiye’deki ve dünyadaki amentüsü sağlam bütün Müslümanlar sevinç ve şükürle dolu bir Cuma yaşadılar. Bayram ettiler.
Önce kapatılıp, sonra müze yapılış tarihinden itibaren tekrar camiye dönüşmesi içinmücadele eden ve bugün hayatta olmayan bütün Müslümanların ruhu şeriflerine birer Fatiha okuyalım. Yaşayanlarımıza da Rabbim sağlık afiyet ve nice zaferleri nasip eylesin.
