1443’üncü Kutlu Doğum’un Anısına: Zulmete İnen Nur (sav)
İsa göğe çıkalı, küfür azdı, kudurdu,
Akıl yoksunu putlar, mabetleri doldurdu...
•
Nice körpe hayatlar, başlamadan biterdi,
Öz kızını babası, diri diri gömerdi...
•
İnsanlık ümitsizce, bir çıkış arıyordu,
Lâkin beklenen “müjde”, bir türlü gelmiyordu...
•
Ebrehe denen ebleh, Kâbe’ye hücum etti,
Allah’tan gelen kuşlar, O’nu yerle bir etti...
•
Artık her şey tamamdı, beklenen elçi için,
İstemese de O’nu, ne Bizans ne Çin...
•
Ve beklenen an geldi, cihan nura gark oldu,
Yerde gökte ne varsa, cümlesi nurla doldu...
•
Âdem’den beri gelen, Nübüvvet’in Son Nur’u,
Kim derdi ki olacak, insanlığın gururu...
•
Öyle bir doğuştu ki, kâinatı titretti,
Kâbe’deki putları, yüzüstü yere serdi...
•
Daha nice mucize, o gece gerçekleşti,
Bin yıldır yanan “ateş”, bir anda sönüverdi...
•
“Övülmüş” adlı çocuk, büyüdükçe sevildi,
Düşmanlar bile O’na, ‘Muhammed Emin’ dedi...
•
Canı sıkkındı lâkin, bilmiyordu nedendi,
“İkra” deyince Melek, çok geçmeden öğrendi...
•
İrkildi bu ses ile, titredi eve geldi,
‘Korkma!’ dedi Hatice, O ses Cebrail’dendi
•
Beklenen Peygamberlik, yeryüzüne inmişti,
Küfrün beli kırılmış, ümidi tükenmişti...
•
Gece gündüz çalıştı, yılmadan, yorulmadan,
Yirmi üç yıl geçmişti, karnı bir gün doymadan...
•
Fethi tamamlayıp, “Mesajı” iletmişti,
Sekiz Haziran günü, Rabbi’ne yükselmişti...
•
Kâinatın Sahibi, O’na “Habibim” dedi,
Başka hiç kimseye, böyle hitap etmedi...
•
Kendinden sonra Allah, ilk O’nu soracaktı,
O olmasaydı eğer, başka kim olacaktı...
•
Şaşaalı dönemler, pek çabuk geldi geçti,
Kargaşalar, kavgalar, Müslümanları seçti...
•
Sünnetini terk ettik, farzları erteledik,
Her türlü hurafeye, yeşil seccade serdik...
•
Bir görse halimizi, geri dönüp giderdi,
Bu mu benim ümmetim, diye nidâ! derdi...
•
Yine O Kutlu Gün’ün sene-i devrindeyiz,
Cümle âlem kurtuldu, biz niye zulmetteyiz…