İki Mehmet
Mehmed’im, sevinin, başlar yüksekte!
Ölsek de sevinin, eve dönsek de!
Sanma bu tekerlek kalır tümsekte!
Yarın, elbet bizim, elbet bizimdir!
Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir! Necip Fazıl.
Bu davanın böyle nice Mehmetleri var elbet. Bugün gecikmeli olarak iki Mehmet’i anlatmak ve anmak isterim.
Mehmetlerin ikisi de hayatları boyunca üstadın bu dörtlüğüne layık olmak için çalışıp çabaladılar. Mehmetlerin ilki, Mehmet Tezel, Akıncılar Derneği’nin kurucularından ve ikinci genel başkanıydı.
Derneğin kuruluş tarihi, merhum Tevfik Rıza Çavuşoğlu başkanlığında 1975 yılı olsa da esas 1977 yılında faaliyete geçmişti.
Tevfik ağabeyden sonra bayrağı Mehmet ağabey almıştı. Milli Türk Talebe Birliği olarak koordineli şekilde Akıncılarla da iletişim içerisindeydik. Tabi MSP ile de.
Mehmet Tezel ve o dönemki beklentisiz dava erlerini, bizim kuşak ile bizden yukarıda olan ağabeylerimiz iyi tanır ve bilirler.
Türkiye’nin yoksul dönemlerindeki birlik ve beraberliğimiz zirvedeydi. O vakitler her işin başı Allah rızasıydı. “Müminler kardeştir” ilkesinin şemsiyesi altındaydık.
Bugünün güçlü Türkiye’sinin temelleri o zamanlar atılıyordu. Bugünlere el-bebek gül-bebek gelinmedi.
Hazıra konanlara -ah bir de ukala olmasalar- o yıllarda çekilen çileler masal gibi gelmekte. Geçelim.
•
Mehmet Tezel, gözünü budaktan esirgemeyen bir akıncı idi. İnandığı değerler adına taviz vermeden bildiği yolda yürüdü.
Hastalanıncaya kadar istikametini bozmadı ve kimseye yük olmadan, kimseden beklenti içerisine girmeden davasına hizmet etti. En son Server Vakfı’nda çalışmalar yaptı.
Bahanesiz ölüm yoktur. Emri hak vaki olunca elbet sebep halk edilir. Halk edilen hastalık sebebiyle 15 Kasım 2020 günü Rahmet-i Rahman’a kavuşmuş.
Memleketi Kırıkkale’nin Bahşılı ilçesine defnedilmiş. Rabbim rahmetiyle kuşatsın.
•
İkinci Mehmet’imiz Mehmet Çetin. Şair ve yazar Mehmet Çetin de nice Mehmetlerimiz gibi ömrünü davasına adamış birisiydi.
Kendisini 40 yıl önce ilk defa İstanbul’da tanımıştım. Şiir ve milli sinema ile uğraşıyordu. Milli sinemanın ikinci kuşak emekçilerindendi. Mesut Uçakan ile birlikte çalışmalar yapmıştı.
“Tanzimat’tan Bugüne Türk Şiir Antolojisi” üzerine dört ciltlik bir eser hazırladı. Mehmet Çetin yürürken bile kitap okur, otururken hem okur hem yazardı.
Dünya ile ahiret arasındaki köprünün temellerini, okumanın ve yazmanın sağladığını söylerdi. Bu anlamda Bürde Yayınevi’nde çalıştı, Yönelişler dergisinin kurucu kadrosunda yer alarak yazı işleri müdürlüğü yaptı.
Ayrıca Türkiye Yazarlar Birliği yönetim kurulu üyeliğinde bulundu.
Maalesef iki Mehmet’in de vefatından geç haberdar oldum. 24 Kasım’da vefat etmiş. Her ikisinin de haberini Ankara’da yazar dostum Yahya Düzenli’den öğrendim.
•
Ezcümle:
“Eskimizle, yenimizle, birbirimize vefa göstermek hiçbirimize yük olmasa gerek” diyerek Tevfik ağabey ve iki Mehmet’imizin ruhu şerifleri için el-Fatiha.
