Devlet memurluğunu bırakıp köye yerleştiler! Şehirden vazgeçip çiftlik kurdular

Kayseri’de yıllarca devlet memuru olarak çalışan Pınar ve Halim Yahya Çakmak çifti, pandemi döneminde şehir hayatını sorgulayarak köklü bir değişime imza attı.

Kentte yaşayan Pınar ve Halim Yahya Çakmak çifti, 2007 yılında evlendi. 19 yıllık evliliklerinden 3 çocukları olan Çakmak çifti, 2010 yılında girdikleri Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Çocuk Evleri İl Müdürlüğü’nde kamu personeli olarak görev yaptı. 13 yıl boyunca devlet memuru olarak görev yapan Pınar ve Halim Yahya Çakmak, koronavirüs pandemisinde şehir hayatını bırakıp doğal yaşama dönmeye karar verdi. Pınar ve Halim Çakmak çifti, 2023 yılına kadar bakım personeli olarak görev yaptığı kurumdan istifa etti. Çift, Kocasinan ilçesi Ebiç Mahallesi’nde 10 bin dekar alanda çiftçilik yapmaya karar verdi. 1200 elma ağacı ve 180 üzüm asması bulunan çiftlikte Çakmak çifti, 300 tavukla hobi tavukçuluğu yapmaya başladı. Çakmak çiftinin şimdiki hedefi ise besicilik yaparak, doğal süt üretimine girmek.

Pandemide doğal yaşama dönmeye karar verdiklerini belirten Halim Yahya Çakmak, “Pandemide artık doğal yaşama ihtiyacımız olduğunu hissettik ve köyümüze dönmeye karar verdik. İlk etapta eşim ve çocuklarım karşı çıkmıştı. Onlar zamanla burayı görünce çok sevmeye başladılar. 2 yıl önce mesleğimizden istifa edip tamamen çiftçiliğe yöneldik. Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü’nde bakım personeli olarak görev yapıyorduk. Önce bahçemizi yaptık. 1200 elma ağacı, 180 üzüm diktik. Ekolojik denge için çok önemli olduğunu düşündüğümüz için tavuk aldık. Hem bahçemizde meyve yiyor hem de doğal yumurta alıyoruz. Önce kendi ihtiyaçlarımızı karşılıyoruz. Sonrasında da satışını yapıyoruz” diye konuştu.

Eşi ile birlikte istifa etmelerinin ardından çevreden aldıkları tepkilere de değinen Çakmak, “İlk etapta çok zor oldu. ‘Nasıl yaparsınız, şehir hayatını nasıl bırakırsınız, nasıl gidersiniz, ikiniz birden nasıl istifa edersiniz’ gibi çok fazla tepki aldık. Ama biz şu an ‘İyi ki yapmışız’ diyoruz. Şehir hayatının karmaşasından ve gürültüsünden, o robotikliğinden çıkıp, özgür bir hayata kavuştuğumuzu hissediyoruz. Çocuklarım ilk başta burada çok sıkılacaklarını düşünüyorlardı. İnternet ve teknolojiden uzak bir hayatları olacakları için endişelendiler. Ama, geldikleri ilk günden itibaren burada bambaşka bir hayatla tanıştılar. Doğa ile hayvanlarla, ağaç ve bitkilerle arkadaş gibi oldular” ifadelerini kullandı. Doğal yaşama dönme kararını daha önce almadıkları için pişman olduklarını da sözlerine ekleyen Halim Yahya Çakmak, “Biz özgür yaşıyoruz. Sabahleyin kalkmamızı gerektirecek bir saat yok. Ama yine de doğada yaşadığımız için bol oksijenden dolayı erken uyanıyoruz. Sabah ilk işimiz tavuklarla uğraşmak oluyor. Onların yumurtalarını toplayıp yemlerini veriyoruz. Onları dışarı çıkarıyoruz. Bahçemizin bakım işleri ile uğraşıyoruz. Tüm gün doğadayız. Eğer imkanları varsa bence hiç beklemesinler. Çünkü bizim buraya geldiğimizden beri en çok söylediğimiz şey, ’10 sene önce neden yapmadık’ sözleri oldu” dedi.

Şehirdeyken yoğun ve zorlu bir hayatları olduğunu belirten Pınar Çakmak ise “2 yıl öncesine kadar zorlu bir hayat şartlarımız vardı. İş tempomuz çok yoğundu. 3 çocuğumuz olduğu için hem iş hem ev hem çocukların düzeni, gerçekten şehirde çok zor bir hayatımız vardı. Pandemiden sonra eşimin isteği ile köye döndük. Ben başlangıçta sıcak bakmadım. Çünkü zorlanacağımı düşünmüştüm. Köy hayatında büyüyen biri olmadığım için yapamayacağımı ve uyum sağlamayacağımı düşünmüştüm. Ancak sağ olsun eşim bana çok destek oldu. Biz de ona güvendik. Güvenimizi de boşa çıkarmadık. İstifa edip, buraya bir düzen kurduk. Şu an çok memnunuz. Burayı çok seviyoruz. Burada her şey özgür. Çocuklarımız çok rahatlar. Gürültü yok. Kalabalık yok. Güven ortamında. Köydeki dostluklarımız çok farklı. Buradaki insanları çok sevdik. Sohbetler çok güzel. Memnunuz. Doğa ile iç içeyiz. Güzel bir hayat yaşamaya çalışıyoruz” diye konuştu. Çevreden aldığı tepkilere de değinen Çakmak, şöyle konuştu: “İlk başta herkes bu duruma çok şaşırmıştı. Uyum sağlayamayacağımızı söylediler. Eşime çok güvendim. Ona hep güvenerek hareket ettim. Tepkiler aldık. Ama sonunda başardık. Önemli olan bu. Eşimle, ‘Neden bu kararı 10 yıl önce almadık?’ diyoruz. Bizim için çok geç kalınmış bir plandı. Keşke çocuklarımız daha küçük yaşlardayken buraya gelseydik. Hep bu kökende ve kültürde büyütebilseydik. Buraya geldiğim için hiç pişmanlık yaşamadım. Çok seviyorum. Daha önce hayvanlardan çok korkardım. Yaklaşamaz, dokunamazdım. Burası o korkumu da yenmemi sağladı. Köpekleri seviyorum, tavşanlarımız, kedilerimiz var. Bu korkumu yendim. Bu da beni ayrıca mutlu etti. Demek ki aşılabiliyormuş. Köy hayatının bana en büyük katkılarından biri de bu oldu.”