Gram gram eksilen insanlık

Gram gram eksilen insanlık

Ahmet Can Karahasanoğlu

İnsan her sabah başka bir hüzne, trajediye, kayboluşa uyanabilir ama başka fiyata uyanıyorsa işte orada kötü giden şeylerden bahsetmek gerekiyor. 

Her gün gittiğin mahallenin marketinde aynı raflar vardır. Aynı çalışanlar. Aynı anlamsız bakışlar. Ve uzun uzun her ürünü inceleyen emekli, yoksul insanlar. Ama değişen bir şey vardır. Bu o kadar sinsidir ki fark edemezsiniz. Utangaç bir masumun yavaş yavaş yoldan çıkışını andırır gramaj. Paketin boyutu değişmediği için siz onu ev hanımı sanırsınız. 

Evet eskiden her şey basitti. Yarım kilo ya da bir kilo vardı. Markete gittiğinizde ne aldığınızı bilirdiniz.  Şimdi sırtınızı dönseniz arkanızdan size dil çıkaracak kadar tuhaf üreticiler var. Örtülü bir ittifakla belirli olan gramajlar şimdi aleni bir alicengiz oyunuyla tüketicinin cebini soyuyor. Yoksullukla neşesi soyulmuş insanların cebini de soymak, fırsatçıları zengin ediyor. Paketler küçülüyor ama ambalajların boyutları aynı kalıyor. Böylece gözler yanıltılarak insanlar manipüle ediliyor. 

Dün 500 gram olarak aldığın ürün bugün 450 grama belki bir hafta sonra 400 grama düşüyor. 

Ama paketin boyutu aynı. 

Paketin üzerinde kocaman yazması gereken gramaj büyüteçle görülecek bir yere sıkıştırılıyor. Bu bir oyun değil sayın yöneticiler, halkı kandıran insanların aklıyla dalga geçen bu üreticilere neden müdahale etmiyorsunuz? 

Tüketici hakları ne yapıyor? Vatandaş fark etmediği sürece sürekli kazıklanmak zorunda mı? İnsanlar fiyatlardaki değişimi kontrol etmeyle uğraşırken bir de sürekli değişen ama paket büyüklüğü aynı olan ürünlerin gramajlarını mı takip etmeli? 

Bu çılgın bir oyun mu? 

Dünyayı alışkanlıkları üzerinden yaşayan bir yaşlı, bu hızlı değişime nasıl adapte olacak? O zavallı gözü yaşlı yoksul adamın her seferinde 1 kg aldığını sandığı ürün gitgide azalıyor. 

“Ne kadar hızlı bitiyor artık bereketi kalmadı hiçbir şeyin” diyor. Elindeki 1 kg sandığı ürünün kademeli olarak 700 grama düşüşüyle o adamın çağın içinden düşüşü aynı hızla ilerliyor. Dışarı itilmek değil midir bu? Tüketim toplumu zayıf olanı dışarı iter. Hüzünlü olmak, yoksul olmak, anlam arayışıyla kafayı yormak, hassas olmak, nezaketli olmak zayıflık olarak algılanır. Ve sistemden dışarı itilirsiniz.

Kapitalizm, dolaylı şaklabanlık organizasyonudur. Bir işi ne kadar dolaylı anlatırsanız karşınızdaki o kadar ciddi olduğunuzu sanır. Oysa iflah olmaz bir sahtekarsınızdır. 

Bu iyi bir gizleme metodudur. Parfümler, güzellik malzemeleri, estetik merkezleri, gereksiz tüketim, hepsi gerçek olanı kamufle ederek dolaylı bir güzellik sunar. Buna maske deriz. Size bir şeyler yapıyorsunuz hissi verirler. 

Oysa maske, sahici olanın gölgesidir. Gölgenizi ezemezsiniz, siz koştukça o da aynı hızla koşar. Burada dolanıklığa girer, kurban olursunuz. 

Emeğin ırzına geçen, yoksulluğu tetikleyen baronların derdi, sürekli ve sorgulamadan tüketmenizdir. 

Algıyı dağıtan bu sis perdesine ilgili bakanlığın acil müdahale edilmesi gerekiyor. 

Kızım tüm uyarılarıma, ölümcül zararlarını yıllardır anlatmama rağmen geçen gün bir cips almış, kocaman bir paket. 500 gram rahatlıkla alabilecek büyüklükteki ürünün üzerine baktım, 120 gram yazıyor. 

Yaptıkları sahtekarlık ilk defa işime yaradı. “Bu iyi işte dedim” çocuk biraz daha az zehirlenmiş oldu. Fakat bu üreticilerin bizi kandırdığı gerçeğini değiştirmiyor. 

Mizah bir yandan bizi teskin edebilir, ama içimizdeki açık yaraya tuz basıyor.  

Kendi haline bırakılan üreticiler her seferinde daha gizli teknikler geliştiriyor. Çünkü masum, yoksul halk kimsenin umurunda değil. 

İnsanların aklıyla oynayan tüccar sömürgeye başkaldırmak, her duyarlı Müslümanın boynunun borcudur.