ABDURRAHMAN TOĞAÇ KİTABIMIZ KURANDA Nuh peygamberde uğraştı, islah için. söylediğim rabbe inanın, batıldan geçin. sana inanacagız, yoksulla mesafeyi açın. onları kov un dediler, kitabımız kuranda. allah göndermiş bunları, nasıl atarım. tek yaratanı sizin için, nasıl satarım. büyük rabbin yüzüne, nasıl bakarım. dedi ve savundu, kitabımız kuranda. dediler biz dinine , inanmak istemiyoruz. yanındakilere ısınmadık, sevgi beslemiyoruz. sana bakıp, akıl kaybetmiş, hasta diyoruz. zorlama bizi dediler, kitabımız kuranda. israr etme seni taşlayarak, çıkartırız buradan. onları yanından kov dedik, çıkarmadın oradan. ne yapacaksa yapsın, senin rabbin yaratan. deyip baş kaldırdılar diyor, kitabımız kuranda. yazık ettiler o kavim, hakka gelemediler. peygamber vazifesini yaptı, bilemediler. inatla nuh dediler, peygamber demediler. tufana uğradılar diyor, kitabımız kuranda. peygamber dedi rabbe, ben mağlüp oldum. bunlar beni çok yordular, ben gamla doldum. size inanan yoksulları davetle, yanımda buldum. onları kurtar yarap dedi, kitabımız kuranda. eyy nuh dedi rabbi. bir gemi yapasın. yarattığımdan bir çift, almaya bakasın. inanmış yoksul kulları, gemiye katasın. dünyayı su basacak, kitatabımız kuranda. bir zaman sonra, nuh gemiyi yaptı. kazanı kaynattık, dünyayı su bastı. sözümü tuttu, çiftlerden gemiye kattı. tufan başladı dedi, kitabımız kuranda. yer suyuyla gök suları, yetişti kaplamaya. o geminin yüzüşüne ,doyamazsın bakmaya. ikna edemedi oğlunu, gemisine katmaya. senin neslin değil dedik kitabımız kuranda. peygamber oğlu tufanda, dağa çıkarım. yükselen sulara , dağ zirvesinden bakarım gemiye binmiyorum, istediğimi yaparım. söz dinlemedi diyor, kitabımız kuranda.