Ateist BirGün bile kayıtsız kalamadı ama onlar takmadı: Mevlid Gecesi’nde ‘Ne haldeyiz’ dedirten vurdumduymazlık

Toplumsal Hafızanın ve Değerlerin Aşınması: Bir Vurdumduymazlık Analizi! Mevlid Gecesi gibi toplumsal hafızada ve inanç dünyasında köklü bir yere sahip olan mübarek bir zaman dilimi, yalnızca dini bir ritüel alanı değildir. Bu özel günler, aynı zamanda bir toplumun kültürel kodlarını ve ortak saygı eşiklerini test eden turnusol kağıtlarından biridir. Son yaşanan gelişmeler ve kitle iletişim araçlarının bu özel geceye karşı sergilediği tutum, Türkiye’nin sosyokültürel dokusundaki derin savrulmayı ve yabancılaşmayı bir kez daha gözler önüne sermiştir. Kendisini Marksist ve ateist bir çizgide tanımlayan bir yayın organının dahi, toplumsal gerçekliğin ve yayıncılık sorumluluğunun bir gereği olarak Mevlid Gecesi programlarına sayfalarında yer ayırması dikkat çekicidir. Bu durum, seküler alanın bile toplumsal beklentilere ve kültürel gerçekliğe tamamen sırtını dönemediğini göstermektedir. Ancak asıl düşündürücü ve "Ne haldeyiz?" dedirten tablo, bu ülkenin geniş kitlelerine hitap eden bazı ana akım televizyon kanallarının ve eğlence sektörünün sergilediği vurdumduymazlıktır. Televizyon ekranlarının, toplumun manevi iklimine ve ortak değerlerine zıt bir biçimde, "vur patlasın çal oynasın" çizgisinden milim taviz vermemesi sıradan bir yayın tercihi olarak geçiştirilemez. Bu durum, reyting kaygısının, kapitalist tüketim hırsının ve kültürel yozlaşmanın toplumsal aidiyet duygusunu nasıl teslim aldığının açık bir kanıtıdır. Bir toplumun kutsallarına, acılarına ya da ortak sevinçlerine aynı odaktan bakabilme yetisini kaybetmesi, o toplumun geleceğe doğru nereye koştuğu sorusunu akıllara getirmektedir. Maneviyatın ve kültürel saygının yerini bütünüyle eğlence endüstrisinin kurallarına bıraktığı bu yeni düzende, kolektif bilinç ciddi bir aşınmaya uğramaktadır. Konunun sosyolojik boyutu incelendiğinde, karşımızdaki bu manzara yapısal bir çözülmeye işaret eder. Ana akım medyanın bu özel gecedeki kayıtsızlığı, sekülerleşmenin sağlıklı bir modernleşme çizgisi yerine, kültürel bir amneziye (bellek kaybına) dönüştüğünü gösterir. Ortak değerlerin yerini tüketim odaklı bir vurdumduymazlığa bıraktığı bu sosyolojik tablo, tam anlamıyla bir "anomi" yani kuralsızlık ve değer karmaşası durumudur. Toplumu bir arada tutan manevi tutkalın gevşemesi, bireyleri ortak bir duyarlılıkta buluşmaktan alıkoymaktadır. Karşımızdaki manzara, yalnızca bir ekran duyarsızlığı değil; köklerinden, manevi kimliğinden ve asgari nezaket kurallarından hızla uzaklaşan modern bir yabancılaşma trajedisidir.