Sergen iyi bir futbolcuydu bir çok hataları oldu dünya yıldızı işten bile değildi her neyse milli takımda başarılı olmasını çok isterim gel görki sergenle olmayacak çünkü çalışmayı sevmeyen biridir dikkat ettikki dünya kupasında futbol eski futbol değil çok değişti genç hızlı ve çok teknik oynayan oyunu kazanıyor durarak oynayanın artık hiçbir şansı yok sergen bunu başarırmı zor görüyorum türkiye liglerini çok iyi taramalı kabiliyetli yeteneklileri oynatmalı torpil adam gayırma yapmazssa başarır aynı düzen gidecekse bir şey olmaz

Milli Takım’da Değişim Rüzgarları ve Çelişkiler Yumağı Türk futbolu, yapısal sorunlarını ve sabırsızlık döngüsünü bir kez daha en üst perdeden sergilemeye devam ediyor. UEFA Uluslar Ligi’nde üst üste alınan dört yenilginin ardından İtalyan teknik adam Vincenzo Montella ile yollarını ayıran Türkiye Futbol Federasyonu, rotayı hızlı bir şekilde yerli bir isme kırdı. TFF Başkanı İbrahim Hacıosmanoğlu ve yönetiminin, kamuoyundaki "öz evlat" beklentisine kulak vererek Türk futbolunun en yetenekli ve karizmatik figürlerinden Sergen Yalçın ile prensipte el sıkışması, futbol camiasını ikiye bölmüş durumda. Federasyonun yarın yapacağı toplantının ardından bu hamleyi resmileştirmesi beklenirken, atılan bu adımın ne kadar rasyonel olduğu büyük bir soru işareti barındırıyor. Futbolumuzun en büyük kronik rahatsızlığı, her başarısızlıkta aynı refleksleri gösterip her seferinde mucizevi bir şekilde farklı sonuçlar beklemektir. Yabancı teknik adamların sistem ve disiplin arayışına tahammül edemeyen hafızamız, çareyi her sıkıştığında duygusal bir "yerli hoca" hamlesinde arıyor. Sergen Yalçın, taktik dehası, şampiyonluk apoleti ve futbol zekasıyla tartışmasız çok büyük bir figür. Ancak saha içi başarısının ötesinde, bir teknik adamın sürdürülebilir bir düzen kurabilmesi için saha dışındaki hayatında da istikrarı yakalamış olması gerekir. Yalçın’ın geçmiş dönemlerde Beşiktaş’taki teknik direktörlük kariyerinin son döneminde yaşadığı çöküş, sadece sportif başarısızlıkla değil, özel hayatındaki karmaşa ve odaklanma problemleriyle de doğrudan bağlantılıydı. Kumar ve benzeri özel yaşam alışkanlıklarının yarattığı psikolojik yük, bir kulüp takımını yönetirken bile ciddi krizlere yol açmışken, tüm bir ülkenin futbol yükünü sırtlayacak A Milli Takım düzeyinde nasıl bir tahribat yaratacağı düşünülmelidir. Milli takım, sadece taktik tahtasında maç kazanılan bir yer değildir; ülkenin futbol vitrinidir ve bu vitrinin başındaki ismin her anlamda güçlü, sarsılmaz bir psikolojiye sahip olması şarttır. Sergen Yalçın’ın mevcut zihinsel ve dönemsel durumu, bu kadar devasa bir baskı ortamını omuzlamaya ne kadar elverişli, orası şüpheli. Ne yazık ki günü kurtarma hamleleriyle savrulan Türk futbol yönetimi, bu gerçekleri görmezden gelerek günü kurtaracak popülist kararlara imza atıyor. Muhtemelen bu senaryonun sonu da öncekilerden farklı olmayacak; birkaç ay sonra yaşanacak olası bir krizin ardından, yine yüklü tazminatlar ödenerek bir ayrılık hikayesi daha yazılacak ve biz yine en başa döneceğiz.