Mahalle Muhtarlıklarının Günümüzdeki İşlevi: Değişen Dijital Dünyada Yeni Bir Rol Arayışı Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nde düzenlenen 19 Ekim Muhtarlar Günü kapsamında yapılan resmi açıklamalar, muhtarlık müessesesini devlet ile millet arasındaki gönül bağının en köklü kurumlarından biri olarak nitelendiriyor ve muhtarları devletin sahadaki en yakın yol arkadaşları ilan ediyor. Ancak bu geleneksel ve kurumsal bakış açısı, tabandaki vatandaşın günlük yaşam pratikleri ve gelişen modern kamu yönetimi gerçekleriyle ne kadar uyuşuyor? Bugün gelinen noktada, özellikle şehir merkezlerindeki mahalle muhtarlıklarının işlevselliği, bizzat hizmet alması gereken mahalle sakinleri tarafından ciddi şekilde sorgulanmaktadır. Geçmişte ikametgah belgesi, nüfus cüzdanı sureti veya sabıka kaydı gibi en temel bürokratik işlemler için kapısı çalınan muhtarlıklar, e-Devlet kapısının hayatımıza girmesiyle birlikte bu temel fonksiyonlarının neredeyse tamamını kaybetmiştir. Vatandaşlar artık resmi kurumlara gitmeden, birkaç saniye içinde ve hiçbir ücret ödemeden tüm bu belgelere telefonlarından ulaşabilmektedir. Dijitalleşen kamu yönetimi, muhtarlık binasına gitme, sıra bekleme ya da mesai saatine yetişme zorunluluğunu ortadan kaldırarak bu kurumu işlevsel olarak boşa çıkarmıştır. Bu durum, mahalle sakinlerinin gözünde muhtarlıkların "en ufak bir faydası bile kalmayan" atıl yapılara dönüşmesine yol açmaktadır. Bunun yanı sıra, yerel yönetimlerin gücünün artması, belediyelerin dijital çağrı merkezleri kurması ve vatandaşların doğrudan CİMER ya da belediye beyaz masaları üzerinden taleplerini iletebilmesi, muhtarların "aracı" olma rolünü de zayıflatmıştır. Bir mahallenin altyapı, çevre düzenlemesi veya sosyal yardım ihtiyaçları, doğrudan dijital kanallardan belediyeye aktarıldığında çok daha hızlı çözüme kavuşmaktadır. Hal böyleyken, devlet bütçesinden muhtarlık maaşları, sigorta primleri ve ofis giderleri için ayrılan kaynaklar, kamu kaynaklarının verimliliği açısından da haklı bir tartışma konusu haline gelmektedir. En kritik eleştiri noktalarından biri de muhtarlık kurumunun siyasi birer yerel temsilcilik gibi algılanma riskidir. Eğer bu kurumlar halkın sorunlarını çözen idari yapılar olmaktan çıkıp, yalnızca merkezi yönetimin sahayı kontrol ettiği, tabandan bilgi topladığı veya siyasi yapılanmaların mahalle temsilcilikleri gibi çalışan mekanizmalar haline gelirse, devlet-millet bağı zedelenir. Kamu yönetiminde ısrar edilen bu geleneksel yapı, vatandaş nezdinde karşılık bulmadığı sürece sadece kağıt üzerinde bir "yol arkadaşlığı" olarak kalacaktır. Değişen çağın şartlarını kabul etmek, işlevini yitirmiş bürokratik basamakları ısrarla sürdürmek yerine, kamu kaynaklarını doğrudan vatandaşa hizmet edecek daha etkin kanallara aktarmak rasyonel yönetimin bir gereğidir.

Bu ülkede muhtara artık gerek yok...maaşta vermeyin silahta..muhtarlıklar kapatılmalı...ebdevletten her şey yapılıyor artık...