Endonezya,dan daha kötü durumdayız

Maşallah, bizim borsa da kale gibin sapasağlam durir. Kumarcılar oturmuş kim kazandı kim kaybetti nin hesabını yapıyorlar. Sonunda bakirler ki; bir senede birinden birine 40 Kuruş geçmiş. İşsizlik, bütün kötülüklerin anasıdır. Sahici yatırmcıları hem destekleyin, hem denetleyin, gerisi geliiiiir!

türkiye için borsada çanlar hemen kurulmasıyla belki 80.lerin sonunda başlamıştı... alavere dalavere geldi bu zamana.... futbol da öyle... tabi şike belki 1800.lerde de vardı ama bizimki levıl attlattı... bakınız mhk... tümden değişmeli.... bir umut reis futbolu gayet iyi biliyor ve seviyor...

HA BORSA, HA KUMAR! Risk, Manipülasyon ve İllüzyon: Borsanın Kumardan Farkı Yok mu? Son dönemde küresel piyasalarda yaşanan sarsıntılar, borsanın gerçek işlevi ile sunduğu illüzyon arasındaki mesafeyi yeniden tartışmaya açtı. Endonezya borsasında birkaç şirketin hisselerinde yaşanan aşırı yoğunlaşma ve şeffaflık krizinin ardından gelen 65 milyar dolarlık devasa çöküş, Türkiye’de de yatırım fonlarının tasfiyesi ve manipülasyon soruşturmalarıyla eş zamanlı bir endişe dalgası yarattı. Bu tür büyük yıkımlar, finans sisteminin en temel sorularından birini daha yüksek sesle sormamıza neden oluyor ve borsanın özünde yasal bir kumardan ibaret olup olmadığı sorusunu akıllara getiriyor. Geleneksel finans teorisi borsayı şirketlere ortak olma, üretime fon sağlama ve ekonomiyi büyütme aracı olarak tanımlar. Risk içerdiği için getirisinin meşru olduğu tezi de bu üretim ve ortaklık ilişkisine dayandırılır. Ancak teorideki bu pembe tablo, pratik dünyanın acı gerçekleriyle çarpıştığında hızla dağılmaktadır. Çünkü risk, tek başına bir faaliyeti kumardan ayıran bir meşruiyet kalkanı olamaz. Kumarda da risk vardır, kumarda da büyük paralar kaybedilebilir veya kazanılabilir; fakat bu durum kumarı meşru ya da ahlaki bir yatırım aracı yapmaz. Borsayı kumara yaklaştıran ve aradaki farkı flulaştıran çok net yapısal benzerlikler mevcuttur. Kumar masasında hileli zar veya işaretli kartlar neyse, borsadaki içeriden öğrenenlerin ticareti, yapay fiyat hareketleri ve patron oyunları da odur. Küçük yatırımcı, Endonezya örneğinde olduğu gibi, şeffaf olmayan mekanizmaların ve perde arkası anlaşmaların kurbanı olmaktadır. Kuralları büyük oyuncuların koyduğu bir masada, küçük yatırımcının şansı bir kumarbazınkinden daha fazla değildir. Bunun yanı sıra, günümüz borsalarında işlem gören değerlerin önemli bir kısmı şirketlerin reel üretim kapasitelerinden veya kârlılıklarından tamamen kopmuştur. Hisse senetleri, şirketin geleceğine ortak olunan birer belge olmaktan çıkmış, sadece daha yüksek fiyata bir başkasına satılabilecek dijital fişlere dönüşmüştür. Bu durum, rulet masasındaki renk bahislerinden farksız bir spekülasyon ortamı yaratmaktadır. Hem kumar hem de borsa, doğası gereği birinin kazancının bir başkasının büyük yıkımı ve batışı anlamına geldiği bir düzene kayma eğilimindedir. Kontrolsüz risk alımı, her iki alanda da bireyleri ve aileleri finansal felaketlere sürükler. Sonuç olarak; kâğıt üzerinde ekonomik büyüme aracı olarak parlatılan borsa, uygulamada şeffaflıktan uzaklaştığı, manipülasyona teslim olduğu ve sadece fiyat algısı üzerinden döndüğü an kumardan farksız bir yapıya bürünür. Endonezya'daki 65 milyar dolarlık son buharlaşma ve Türkiye'deki fon krizleri, borsanın bir yatırım limanı olmaktan ziyade, büyük oyuncuların küçükleri yuttuğu devasa bir oyun masası olduğunu bir kez daha kanıtlamaktadır. Risk almak bir eylemi tek başına rasyonel kılmaz; eğer masada kartlar dağıtılırken şeffaflık ve adalet yoksa, o masanın adı borsa da olsa kumarhanedir.