Cuma ve Dua hutbesi
Kâbe buram buram dua tütüyor. Cuma vakti iyice yaklaştı. Tavaf eden ziyaretçi sayısı yavaş yavaş azalmaya başladı.
Beyaza bürünmüş melek kalpli ziyaretçiler Kâbe karşısında saf tuttular. Saflar giderek çoğalıyor.
Ezan vakti yaklaştıkça saflar çoğalmaya, tavaf edenler azalmaya başlıyor. Bir yandan da polis, kadınları özel bölüme yönlendiriyor.
Cemaat rengârenk...
Beyaz renk hâkim. Umre yapanlar kefen giyer gibi iki parça beyaz havluya sarılıyor ve çoğunluğu onlar meydana getiriyor.
Umre yapmayan erkekler, beyaz elbiseler giyiyor çoğunlukla...
Büyük bir yekûn teşkil etmese de kotlu, tişörtlü, gömlekli ziyaretçiler de var.
Kadınların çoğu siyah ferace ve çarşaf giyiyor.
Cemaatin en sevimlileri şüphesiz çocuklar... Mini mini yavrular... Siyah saçlı, kıvırcık, simsiyah tenli, beyaz, çeşitli yaşlarda, anne ve babasının yanında yürüyen, omuzlarda gülen, etrafı seyreden, çevreye gülümseyen melek çocuklar...
Sandalyede gezdirilen ve tavaf yapmasına yardımcı olunan ihtiyarlar hiç de azımsanacak sayıda değil. Her mekânda sandalye üzerinde ibadet eden müminler var. Tavafta, namazda, sa’y ederken...
Hava sıcak, zemini kaplayan beyaz mermerler ateş...
Terliyorum.
Hoca cuma hutbesine başladı. Sesi berrak ve net...
“Elhamdülillah... Allah birdir, ortağı ve eşi yoktur. Hamd ve sena ona mahsustur...
Aziz müminler, ramazan ayındayız, oruç mevsimi. İçinde bin aydan daha hayırlı Leyle-i Kadir barındıran mübarek bir ayın gölgesi üzerimize düştü. Fırsatı ganimet bilip dua etmeli.
Ramazan dua ve zikir ayı.
Yüce Allah af ve mağfiret sahibi. Affetmeyi sever.
Yunus (as) gibi, lâilâhe illâ ente sübhaneke inni küntü minazzalimin (Allah’ım senden başka ilâh yok, muhakkak ki ben zalimlerden oldum.) diyerek af inlemeli ve af dilemeliyiz.
Zekeriya (as) gibi, “Allah’ım beni tek başıma bırakma, sen varislerin en hayırlısısın diye yalvarmalı demeliyiz.”
İmamın sesi titremeye başladı... Gönlü buhurdan gibi tütüyor olmalı. Belki de duaların kabul edildiği saati idrak ediyoruz. İmam ağlamaklı...
“Allah’ım sana yöneldik, senin kapına geldik, sana yalvarıyoruz! Haddi aşmayın buyuruyorsun. Bizi bir an olsun nefsimize bırakma!
Bize dünyada da ahrette de iyilik ver!
İslam’ı ve Müslümanları aziz eyle!
Kâfirleri ve İslam düşmanlarını zelil eyle!
Salât ve selam, iki cihanın sultanı Peygamberimiz Hz. Muhammed (sav), al ve ashabının üzerine olsun.
Dünyanın her yerinde İslam’ı ve Müslümanları savunan mücahitlere yardım eyle!
Bize güç ver!
Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu buyuruyorsun. Bizi bilenlerden eyle! Cahillerden ve cahillikten uzak olmayı nasip et!
Mazlumlara yardım eyle!
Bizi ve soyumuzdan gelecekleri namaz kılanlardan eyle! Rabb’im! Dualarımızı kabul eyle! Rabbim, beni, anne ve babamı ve bütün müminleri hesap günü bağışla!..”
Kâbe imamları mükemmel dua ediyor, zengin dua kültürüne sahipler. Dua cümlelerini art arda teklemeden, tıkanmadan, durmadan, duraklamadan sıralıyorlar.
Önce Kur’an’daki dua âyetleriyle yalvarıyorlar.
Hadis-i şeriflerdeki dua cümlelerini peş peşe sıralıyorlar.
Sonra kendi dua cümlelerini...
Dua anlarında cemaat bütünüyle “amin” kesiliyor.
Heybetli mâbed, muhteşem “aminler” ile inliyor.
Bütün kalpler, hücre hücre her mümin “amin” diyor.
Siyahı, beyazı, çekik gözlüsü, kıvırcık saçlısı, genci ihtiyarı, kadını, erkeği...
Sabah, akşam ve teravih namazlarında olduğu gibi cuma namazında da cemaat dua iklimine kanatlanıyor.
Çoğu vakit olduğu gibi imamın sesi titriyor, boğazı düğümleniyor, sesi kesiliyor.
Kâbe cemaati derinden iç çekmeye, inlemeye ve yer yer hıçkırmaya başlıyor.
Müminler; Kâbe’de hep dua, ibadet ve göz yaşı iklimi teneffüs ediyor, elhamdülillah!..
