Şiir dili özü itibariyle zaten muhaliftir. Şiir ve şair her devirde tehlikeli görülmüş, susturulmaya çalışılmış ve iktidarlar evvel ezel sözcüklerin gücünden ürkmüşlerdir. Franco faşizminin bir duvarın dibinde kurşuna dizdiği Lorca, ömrünün büyük bir kısmı sürgün ve hapislerde geçen ve ölümü de bu yüzden olan dev şair Neruda bunun capcanlı örnekleridir. Sergey Yesenin ve Mayakovski, belki de içlerindeki muhalif ruhu susturamadıkları için ölümü seçmişlerdir. Burada aklıma şair Adnan Satıcı’nın “Bugünün sanatçıları çağının tanığı değil, sanığı olmak zorundadır.” sözü düşüyor. Kendimize sormamız gereken bir soru var sanırım: Bugün niçin şairler çağlarının bırakın sanığı, tanığı bile olamamaktadırlar? İşte bu sorunun üzerine cesaretle gidebilendir şair.

Bu parçadaki sorunun üzerine giden şair aşağıdaki temalardan hangisini şiirinde egemen kılar?