Betül Deniz Baran Haber'de yazdı: Dostoyevski, kumarı insanın tutkularını ve zaaflarını bütün çıplaklığıyla gösteren psikolojik bir laboratuvar gibi işlerken; Necip Fazıl, hem ferdî planda yemin ve vicdan muhasebesiyle, hem de içtimaî planda kurumlaşmış kumar eleştirisiyle meseleyi daha doğrudan bir ahlâk ve nizam davasına bağlar.