Masumiyet Müzesi, bir aşk hikâyesinden çok; kendi toplumuna yukarıdan bakan Batıcı bir elitin ruh hâlini yansıtan sınıfsal bir itiraf gibi okunabilir. Nişantaşı’nın parlak vitrininin arkasında, Tanzimat’tan bugüne uzanan kültürel yabancılaşmanın ve Anadolu’ya yönelen örtük kibrin izleri görülür. Anlatıda sergilenen sadece hatıralar değil, köklerinden kopmuş bir toplum tahayyülünün kırılmış hafızasıdır.