Osman Yüksel Serdençgil'in bir şiirini sizlerle paylaşıyoruz.
Gelsen de bir, gelmesen de
Artık olan oldu bize
Gelsen de bir, gelmesen de
Gelemeyiz biz yüzyüze
Gelsen de bir, gelmesen de
Hep kendini çektin naza
Yok bahara yahut yaza
Bıktım gayrı yaza yaza
Gelsen de bir, gelmesen de
Demir tavında dövülür
Ağaç yaş iken eğilir
Çocuk küçükken sevilir
Gelsen de bir, gelmesen de
Bir candır bu, bir andır bu
Giden gelmez, bir handır bu
Dağ taş değil, insandır bu
Gelsen de bir, gelmesen de
Göreceğin bir boş kafes
Ceset kalmış, çıkmış nefes
Nerde o can, nerde o ses
Gelsen de bir, gelmesen de
Serdengeçti artık bitti
Bu ayrılık cana yetti
O bir kutu, uçtu gitti
Gelsen de bir gelmesen de.
