Ruznamemden notlar -1-

23 Ekim 2017 Pazartesi

Derler ya, “Hayat en iyi öğretmendir, zaman en iyi müfessirdir” diye, öyledir...

İnsan hayat boyu bir şeyler öğrenir. Buna “tecrübe” diyorlar...

Fakat zaman içinde öğrendiklerinin çoğunluğunu unuttuğu, ya da doğru analiz edemediği için, sık sık hatalarını tekrarlar. 

Unutmamanın yolu not tutmaktan geçer. Şahsen ben öyle yapıyorum. Hafızama fazla güvenmediğim için önemli deneyimlerimi not alıyorum.

Bir bakıma kendi “ruzname”mi (günlüğümü) oluşturuyorum.

Bugün ruznamemdeki bazı notları siz dostlarımla da paylaşmak istiyorum. Umarım yararlı olur...

¥

* İnsanlara kendimi zorla sevdiremem, ama sevilebilecek özellikler taşıyan biri olmak için çaba gösterebilirim...

* Benim çok düşündüğüm insanlar, benim onları düşündüğüm kadar beni düşünmeyebilirler. Bu benim onları düşünmekten ve iyiliklerini istemekten vazgeçmemi gerektirmez...

* Güven elde edebilmek için yıllar gerekir, ama duyulan güveni yok etmeye saniyeler yeter...

* İnsan servetin-şöhretin değil, dostların ve dostlukların kıymetli olduğunu, servetini-şöhretini kaybettikten sonra anlıyor...

* Konuşmaya başladıktan yarım saat sonra da doğru düzgün şeyler söyleyebilen insan, değerli insandır. Bilgiç görünmeye çalışan sıradan insanlar yarım saat içinde boşalıp boş teneke misali tangırdamaya başlarlar... 

* Fiziksel güzelliğin ömrü birkaç saattir. İç güzellikle takviye edilmediği taktirde mum gibi erir, biter, tüm “cazibe” kaybolur...

* Kendimi başkalarıyla kıyaslayarak değil, kendimle rekabet ederek aşabilirim...

* Önemli olan olaylar mı, insanlar mı? Hayat bana insanların önemli olduğunu öğretti...

* İnsan sevdiği kişilerle karşılaştığında sevdiğini söylemekten çekinmemeli, zira bu görüşmenin son görüşme olma ihtimali çok yüksektir...

* Haklı olarak bazen çok sinirlensem bile, asla acımasız olmamam gerekir...

* Aradaki mesafenin uzunluğu, gerçek dostlukların ve sevgilerin büyüyüp gelişmesine engel değildir...

* Birinin beni istediğim gibi sevmemesi, tüm benliğiyle sevmediği anlamına gelmez. Yani herkes kendince sever...

* Her arkadaşım zaman içinde beni üzebilir, kırabilir, kızdırabilir; bu yüzden arkadaşlığı bitirmenin anlamı yoktur...

* Bazen başkaları tarafından affedilmek yetmez, asıl önemli olan insanın kendini affetmesidir...

* Ne kadar kırgın, kızgın, bıkkın, yorgun, ezik, acılı olursam olayım, dünya dönmeye devam ediyor...

* Başkalarından elektrik ve enerji alan insanın direnci enerji aldığı kişinin direncine paraleldir; hiçbir şart altında yıkılmamak isteyen insan, kendi enerjisini yüreğinde üreten insandır. Yani, yüreğimi jeneratöre döndürmem lâzım!..

* İki sevenin tartışması, birbirlerini sevmedikleri, hiç tartışmayanların ise birbirlerini sevdikleri anlamına gelmez; tartışırken, hatta bağrışıp çağrışırken bile sevmeyi başarmam gerekiyor...

* Bazen kişiliğimi eylemlerimin önüne koymam lâzım: Eylemini kişinin kişiliği belirlemelidir... 

 

  • SelahattinTAÇORALSelahattinTAÇORAL1 ay önce
    Maalesef biz bireyler olarak gerçek sevgidensaygıdansevmekten ve sevilmektençok uzaklaştıknedenipara eksenlibır hayat peşinde koşuşup gidiyoruzYaradansonumuzu hayreyliye AmaSanalortamda bır birimizi çokçook seviyoruz.... vsl