Ey ümmet, hiç utanmaz mısın?

13 Ekim 2017 Cuma

Bu başlık  hayatının büyük bir bölümünü İsrail hapishanelerinde geçirip gözleri  görmediği gibi felçli olan ve tekerlekli sandalyeye mahkum yaşayıp  bir sabah namazına giderken bir İsrail füzesiyle şehid edilen Filistinli lider Ahmed Yasin’ine ait bir söz. Onun mektubunu  Arakan ve diğer coğrafyaların Müslümanlarına yapılan katliamlar sürerken ve buna karşılık da ümmetin sessizliği, suskunluğu  devam ederken bir kez daha hatırlayalım:

“Allah’ım! Ümmetin suskunluğunu Sana şikayet ediyorum! Ben ki kocamış bir yaşlıyım. Kurumuş iki elim, ne kalem tutuyor ne de silah! Sesimle yeri inletecek güçte bir hatip de değilim!

Ben ki saçları ağarmış, ömrümün son demlerinde, türlü hastalıkların yıktığı ve üzerinde zamanın belâlarının estiği biriyim! Tek isteğim, benim gibi Müslümanların zaaf ve aczinden müteessir olanların yazmasıdır!

Siz ey Müslümanlar! Suskun ve aciz, helâk olmuş ölüler! Hâlâ kalpleriniz sızlamıyor mu, başımıza gelen bu acı felaketler karşısında? Bir halk yok mu?

Hiç mi kimse yok, Allah için ve ümmetin namusu için kızacak? Şerefli direnişçilerken, bizleri katil teröristler olarak ilan edenlere karşı duracak! Bu ümmet utanmaz mı, şerefi çiğnenirken? Siyonist katilleri ve uluslararası işbirlikçilerini görmezden gelirken!

Omuzlarımıza el verecek ve gözyaşlarımızı silecek bir bakış! Bu ümmetin kurumları, sivil güçleri, partileri, teşkilâtları ve bariz şahsiyetleri, Allah için kızmaz mı? Tümü birden sokaklara dökülüp, bizim için dua etmeye. ‘Ey Rabbimiz! Gücümüzü topla, zaafımızı gider ve mü’min kullarına yardım et!’ diye çağıramaz mı? Buna da mı gücünüz yetmiyor? Yakında bizim büyük ölümlerimizi duyacaksınız, o zaman alınlarımızda şu yazılacak:

Bizler direndik, ileri atıldık ve kaçmadık..

Ve bizimle birlikte çocuklarımız, kadınlarımız, yaşlılarımız ve gençlerimiz ölecek!

Onları, bu suspus ve bön ümmete yakıt yapacağız!

Bizden, teslim olmamızı ve beyaz bayrak dikmemizi beklemeyin! Çünkü biz, bunu yapsak da öleceğimizi biliyoruz. Bırakın savaşçı onuruyla ölelim! Dilerseniz bizimle olun, elinizden geldiğince, öcümüzü sizden her biri boynuna taksın!

Dilerseniz bize acıyarak ölümümüzü izleyin! Temennimiz, Allah’ın, emaneti savsaklayan herkesten kısas almasıdır! Umarız bizim aleyhimize olmazsınız! Allah aşkına, bari aleyhimize olmayın! Ey ümmetin liderleri, ey ümmetin halkları!

Allah’ım!

Sana şikâyette bulunuyorum… Sana şikâyette bulunuyorum… Gücümün azlığını, imkânımın yetersizliğini ve insanlara karşı zaafımı Sana şikâyet ediyorum. Sen mustazafların Rabbisin… Sen bizim Rabbimizsin… Bizi kime bırakıyorsun? Bize cehennem olacak uzaklara mı? Veya düşmana mı?

Allah’ım!

Akıtılan kanlar, dokunulan ırzlar, çiğnenen hürmetler, yetim bırakılan çocuklar, oğlunu yitirmiş anneler, dul kalmış kadınlar, yıkılmış evler ve ifsad edilmiş ekinler aşkına, Sana şikâyette bulunuyorum.

Sana şikâyette bulunuyorum! Gücümüz dağıldı… Birliğimiz bozuldu… Yollarımız ayrıldı…

Halkımızın zaafını ve ümmetimizin bize yardım edip, düşmanı yenmedeki aczini Sana şikâyet ediyoruz…”

Bir yazarımız bu mektuba yıllar önce şu yorumu eklemişti: 

Şehit Ahmed Yasin’in bu duasını defalarca okudum. Daha önce de burada hatırlattım. Bir halkın trajedisi bundan daha içten, daha güçlü sözlerle anlatılabilir mi? Siyasi değerlendirmeler ne işe yarar? Riyakar acılar ve öfkeler, kalabalık sözlerden başka ne anlam ifade eder?

Hayatının büyük bölümünü İsrail hapishanelerinde geçirmiş, gözleri görmeyen, felçli, tekerlekli sandalyeye mahkum Filistinli lider 22 Mart 2004’te, 67 yaşındayken ve sabah namazına giderken bir İsrail füzesiyle şehid edildi.

Ardından diğer, Abdülaziz Rantisi’ler, Mahmud Ez Zahar’lar ve diğerleri geldi. Yasir Arafat zehirlenerek suikasta kurban edildi. Şimdi Ahmet El Caberi ile suikast politikası yeniden başladı. Gazze’de ambulanslar bile bombalanıyor.

Cenin katliamıyla toprağa gömülen aileler, suikastlar, sonra gelen o korkunç Gazze saldırıları ve bir avuç toprağın müthiş direnişi..

Yeniden suikast yeniden saldırı mı? Yeni bir Gazze katliamı mı? Evet, öyle…

Arap Baharı, devrimler, Suriye’de oluk oluk akan kan. Belki Gazze saldırısı belki Lübnan savaşı. Ama bütün bölge şiddetle sarsılmaya başladı. Bu gidiş iyi değil.

Tarihi tersine çevirmeden de hiçbir şey değişmeyecek.

“Siz ey Müslümanlar! Suskun ve aciz, helâk olmuş ölüler!” diyor Ahmet Yasin. Evet, öyle… O gittikten sonra ne değişti? (İbrahim Karagül,16.11.2012, Yeni Şafak

Biz de bugün Nisa Suresinin 75. Ayet-i celilesinin hükmü net ve kesinliği ile karşımızsa dururken maalesef aynı soruyu sormak konumundayız: “Siz ey Müslümanlar! Suskun ve aciz, helâk olmuş ölüler!” diyor Ahmet Yasin. Evet, öyle… O gittikten sonra ne değişti

Rabbimiz buyurdu:

Size ne oldu da Allah yolunda ve Rabbimiz! Bizi, halkı zalim olan bu şehirden çıkar, bize tarafından bir sahip gönder, bize katından bir yardımcı yolla! diyen zavallı erkekler, kadınlar ve çocuklar uğrunda savaşmıyorsunuz! (Nisa, 75) 

Bu Rabbani buyruk “Elhamdü lillah ben müslümanım” diyen fert, topluluk ve iktidar sahiplerine şu hükmü ve sorumluluğu getirmektedir:

“Mekke’nin fethinden önce orada kalıp Medine’ye göç edemeyen müslümanlar zalim, müşrik Mekkelilerden büyük işkenceler görmüş, cefalar çekmiş ve Allah’a iltica ederek O’ndan yardımcı göndermesini dilemişlerdi. Âyet buna işaret etmekle beraber, dünyanın neresinde olursa olsun, zulüm ve haksızlığa uğramış çaresizlere müslümanların yardım etmelerini ve gerekirse onların uğrunda savaşmalarını istemektedir.” (Diyanet Vakfı Meali) 

 

  • Oğuzsoylu Oğuzsoylu 1 ay önce
    Ama hocam benim çocuklarım var, daha yeni bir ev yaptırabildim , dünyada daha yeni rahat yüzü görmeye başladım , olurmu şimdi bu rahatlığı terk etmek, olurmu şimdi darda ve zorda kalan Müslümana yardıma koşmak, OKADAR ARAPLAR NE GÜNE DURUYOR, HEM ONLARIN PETRO MİLYARLARİ VAR. ALLAH Sonumuzu hayreyleye Sonumuzu Filistin, Suriye, Irak , Afganistan, Myanmar gibi etmeye. AMİN. AMİN. AMİN.