Tam yerine rast geldi, “darb-ı mesel” koydum!

28 Ocak 2016 Perşembe

HASAN ABİ’NİN VEFATINA  İTHAFEN...

Vakit/03.03.2002 tarihli yazısı

Epey za-man-dır rah-met-li de-dem-den söz et-mi-yo-rum...  Olay-lar peş pe-şe ge-lin-ce, yi-ne rah-met-li-yi ha-tır-la-dım... Şim-di sağ ol-say-dı ve ben ona olup bi-te-ni an-lat-say-dım, her-hal-de, “Se-nin sö-zü-ne mü-ma-sil” der ve baş-lar-dı, o ola-ya uy-gun bir “darb-ı me-sel” an-lat-ma-ya...

Öy-le ya;

Biz-de olay çok, on-da da darb-ı me-sel!..

Ne var ki;

De-dem, Rah-met-i Rah-man’a ka-vu-şa-lı epey ol-du... Ama, “darb-ı me-sel”le-ri hâ-lâ ku-lak-la-rım-da!..

O hal-de;

“Olay”la-rı da biz an-la-ta-ca-ğız, “darb-ı me-sel”le-ri de!..

ŞAH VE VE-Zİ-Rİ

Efen-dim;

İmam Ha-tip Li-se-le-ri’nde-ki “bas-kı” ve “da-yat-ma”lar ma-lûm... He-nüz 13-14 ya-şın-da-ki “ço-cuk”lar, bir haf-ta-dır “ör-tü-le-riy-le oku-ya-bil-mek” için mü-ca-de-le ve-ri-yor-lar...

Kâh okul-la-rı-nın önün-de top-la-nı-yor-lar, kâh yü-rü-ye-rek ses-le-ri-ni du-yur-ma-ya ça-lı-şı-yor-lar...

He-nüz, 13-14 ya-şın-da bi-rer “ço-cuk” on-lar... Ne var ki, da-ha bu yaş-ta “gö-zal-tı” ve “cop” ile ta-nış-tı-lar!..

Bu-na rağ-men, “öz-gür-lük mü-ca-de-le-si”ne de-vam edi-yor-lar!..

Ne acı ki;

“Ço-cuk-lar” bu mü-ca-de-le-yi ve-rir-ken, “bü-yük-ler” bir ke-nar-dan sey-re-di-yor olup bi-te-ni!..

Ku-la-ğım, şöy-le “ok-ka-lı bir tep-ki” se-si-ne has-ret!..

Böy-le olun-ca da, rah-met-li de-de-min darb-ı me-se-li ge-li-yor ak-lı-ma...

Es-ki İran şah-la-rın-dan Nu-şi-re-van’ın Bez-riç Mühr ad-lı bir ve-zi-ri var-mış...

Ve-zir; ar-tık her ne ku-sur iş-le-diy-se, fe-na hal-de ca-nı-nı sık-mış “Şah”ın!..

Ça-ğır-mış “cel-lât”la-rı-nı;

“Ve-zi-rin boy-nu-nu der-hal vu-run!”

Eh; Şah em-re-der de “cel-lât”lar du-rur mu?..

Ya-ka pa-ça ya-ka-la-mış-lar ve-zi-ri...

Gö-tü-rü-yor-lar!..

Şah’ın kı-zı, bak-mış ki hiç kim-se-de tep-ki yok... Dü-ne ka-dar “ve-zir”in önün-de eği-lip bü-kü-len-ler, tam bir “mis-kin-lik” için-de!..

Bir “ça-re” dü-şün-müş...

Der-ken; üs-tün-de-ki gi-ye-cek-le-rin bir kıs-mı-nı ora-cık-ta çı-ka-rıp, “ya-rı çıp-lak” so-ka-ğa fır-la-mış!..

Şah Nu-şi-re-van, hiz-met-çi-le-re em-ret-miş, kı-zı-nın pe-şin-den koş-tu-rup, ya-nı-na ge-tirt-miş...

Ta-biî, hid-det-le ba-ğır-mış;

“Ne-dir bu ha-lin?.. Er-kek-ler-den utan-mı-yor mu-sun?”

Kız, şu ce-va-bı ver-miş:

“Eğer or-ta-da er-kek ol-say-dı, o ka-dar de-ğer-li bir ve-zi-ri ölüm-den kur-tar-mak için bir şey-ler ya-par, si-ze ri-ca-da bu-lu-nur, onu göz gö-re gö-re fe-da et-mez-ler-di!”

Kıs-sa-dan his-se:

“Ka-vun” zan-net-tik-le-ri-mi-zin “ke-lek” çık-tı-ğı, “er-kek” de-dik-le-ri-mi-zin de git-tik-çe “ür-kek” ha-le gel-di-ği bir ül-ke-de, “Ba-şör-tü-sü-ne öz-gür-lük” di-ye ba-ğır-mak, ga-li-ba yi-ne “kız ço-cuk-la-rı”na kal-dı!..

PA-ŞA VE GA-Rİ-BAN

Şim-di de bir baş-ka olay... Ta-biî, darb-ı me-se-li ar-ka-sın-da...

Yal-nız, şim-di ak-ta-ra-ca-ğım “olay”ı, tek bir olay ola-rak al-gı-la-ma-yın... Okur-ken, ben-ze-ri olay-la-rı da ge-ti-rin gö-zü-nü-zün önü-ne...

Ma-lûm;

Dün-ya Ti-ca-ret Mer-ke-zi’nin İkiz Ku-le-le-ri ve Pen-ta-gon’a yö-ne-lik “11 Ey-lül sal-dı-rı-sı”ndan son-ra, bir “gö-zal-tı fur-ya-sı” baş-la-mış-tı ABD’de!..

ABD po-li-si, ad-la-rı “Ah-met”, “Meh-met”, “Hay-rul-lah” ve-ya “Mu-ham-med” olan her-ke-si gö-zal-tı-na alı-yor-du...

Öy-le ya;

Hep-si de “Müs-lü-man” is-miy-di!.. Eh; suç da “El Ka-ide”nin üs-tü-ne yı-kıl-dı-ğı-na, o da “İs-lâ-mî bir ör-güt” ol-du-ğu-na gö-re, de-mek ki; “Müs-lü-man is-mi” ta-şı-yan he-men her-kes “po-tan-si-yel bi-rer suç-lu” idi!..

İş-te bu dü-şün-ce-den ha-re-ket-le ol-ma-lı ki; ope-ras-yon-lar es-na-sın-da “41 ta-ne de Türk” gö-zal-tı-na alın-dı!..

Tam “4 ay-dır” gö-zal-tın-da tu-tu-lu-yor-lar.

Hak-la-rın-da açıl-mış “tek bir dâ-vâ” yok!.. So-mut bir suç-la-ma da yok!..

Ne var ki;

On-la-rın 4 ay-dır “de-mir par-mak-lık-lar” ar-ka-sın-da ol-ma-sı, Tür-ki-ye’de hiç kim-se-nin umu-run-da de-ğil!..

Bir ara;

“Kıb-rıs Fa-ti-hi”(!) Ece-vit’in çık-tı-ğı “Was-hing-ton se-fe-ri”nde ko-nu-nun gün-de-me ge-le-ce-ği ha-ber-le-ri du-yul-du, ama ar-ka-sı gel-me-di!..

De-mek ki;

“Fe-tih” ni-ye-tiy-le çı-kı-lan se-fer-de “boz-gun” ya-şan-dı!..

Her ney-se...

Olay bu... Şim-di sı-ra, “darb-ı me-sel”de!..

Efen-dim;

Os-man-lı dö-ne-min-de, ada-mın bi-ri “bir pa-şa uğ-ru-na” suç iş-le-miş!..

Ya da “pa-şa-nın su-çu”nu üst-len-miş!..

Ve-ya;

“Pa-şa’nın dol-du-ru-şu”na ge-lip, ka-rış-mış bir ola-ya!..

Ya-ka-lan-mış ve yar-gı-lan-ma-ya baş-la-mış...

Pa-şa, ha-ber gön-der-miş;

“Kork-ma-sın, kur-ta-rı-rım onu!”

Bi-rin-ci du-ruş-ma, ikin-ci du-ruş-ma der-ken, “ka-rar mer-ha-le-si”ne ge-lin-miş...

Pa-şa’dan, hep ay-nı ha-ber-ler ge-li-yor;

“Kork-ma-sın, kur-ta-rı-rım onu!”

Der-ken son du-ruş-ma ve ka-rar:

“İdam!”

Dö-nem, Os-man-lı dö-ne-mi... Öy-le, mah-ke-me-nin “idam” ka-ra-rı ve-rip de, ve-za-ret-te “sü-me-nal-tı” edil-di-ği fi-lân yok, o dö-nem-de!..

Anın-da in-faz!..

Ka-rar ve-ril-miş ya, ga-ri-ban adam, “idam seh-pa-sı”na doğ-ru gö-tü-rü-lü-yor!..

Ola-cak ya;

“İdam seh-pa-sı”na doğ-ru gi-der-ken, “Pa-şa”yı gör-müş... N’ap-sın za-val-lı; son bir umut, pa-şa-nın göz-le-ri-ne yal-va-rır-ca-sı-na bak-mış, “be-ni kur-tar” der-ce-si-ne!..

Pa-şa da, ay-nı yal-va-ran göz-ler-le fı-sıl-da-mış:

“Bir can için be-ni mah-cup et-me ev-lâ-dım!”

De-di-ğim gi-bi;

Bu olay, sa-de-ce Ame-ri-ka’da-ki 41 Türk’le il-gi-li de-ğil!..

“İde-al”le-ri, “dâ-vâ”la-rı ve hat-ta “ül-ke”le-ri uğ-ru-na “can” ve “kan” ve-rip de, bu-gün “me-zar”lar-da ya da “ha-pis”ler-de çü-rü-yen ni-ce mem-le-ket ev-lâ-dı da sa-nı-yo-rum ay-nı du-rum-da!..

Hiç ak-lım-da yok-tu, ama son an-da ge-li-ver-di iş-te...

Siz;

“Pa-şa uğ-ru-na suç iş-le-yen” ga-ri-ban ada-mın ye-ri-ne, pe-ka-lâ, önceki gün hapse atılan Kor-kut Eken’le-ri, İb-ra-him Şa-hin’le-ri ve de Ay-han Çar-kın’la-rı ko-ya-bi-lir-si-niz!..

Ya da; “Va-tan için” ölen, ni-ce va-tan ev-lâ-dı-nı!..

On-la-rın ki-mi öl-dü, ki-mi kö-tü-rüm kal-dı, ki-mi de sü-rü-nü-yor!..

Ta-biî;

Ba-zı-la-rı “mah-cup ol-ma-sın” di-ye!..

YÜZ-LE-Rİ DE KI-ZAR-MI-YOR!

“Mah-cu-bi-yet” de-dim de, ak-lı-ma gel-di...

Bir-iki gün ön-ce, ajans-lar-dan bir ha-ber geç-ti...

Mah-cup İn-gi-liz-ler, alı-şıl-ma-dık bir ame-li-yat-la, “kı-za-ran yüz”le-rin-den kur-tul-mak için kuy-ru-ğa gir-miş-ler!..

Lond-ra’da-ki High-ga-te özel has-ta-ne-si yö-ne-ti-ci-si Ant-hony Mit-ra, kı-za-rıp bo-zar-ma-ya son ver-mek için gün-de or-ta-la-ma 1 ki-şi-nin bı-çak al-tı-na yat-tı-ğı-nı söy-le-miş. Mit-ra, yük-sek mev-ki-li iş-ler-de ça-lı-şan çok sa-yı-da ki-şi-nin, bir şey-ler-den hu-zur-suz-luk duy-duk-la-rı ya da çok has-sas ol-duk-la-rı iz-le-ni-mi ver-di-ği ge-rek-çe-siy-le kı-zar-mak-tan ra-hat-sız ol-du-ğu-nu be-lirt-miş!..

Has-ta-ne-ye “yü-züm kı-zar-ma-sın” de-yip de ge-len-ler ame-li-yat edi-lip, “yüz kı-zar-ma-sı”na yol açan bo-yun-la-rı-nın ar-ka-sın-da-ki si-nir-le-ri alı-nı-yor-muş!..

Ta-biî, 4 bin ster-lin’e!..

Doğ-ru-su, ha-be-ri oku-yun-ca, yü-züm kı-zar-dı!..

İn-san-lı-ğım-dan utan-dım!..

Öy-le ya;

Yüz kı-zar-ma-sı, bir “in-san-lık be-lir-ti-si”dir!.. An-cak, “in-san-lık-tan na-sip-siz” olan-la-rın yüz-le-ri kı-zar-maz!..

He-le ba-kın şu ül-ke-ye... “Yük-sek mev-ki-li iş-ler”de ça-lı-şıp da, “yüz-le-ri kı-za-ran” kaç ki-şi var Al-lah aş-kı-na?!?

Me-rak edi-yo-rum;

Aca-ba, bi-zim-ki-ler, İn-gi-liz-ler-den da-ha ön-ce mi keş-fet-ti High-ga-te has-ta-ne-si-ni?..

Öy-le ol-ma-lı!..

Ak-si hal-de;

ABD ve IMF’ye bun-ca “tes-li-mi-yet”, ba-şör-tü-lü öğ-ren-ci-le-re bun-ca “eza, iş-ken-ce ve da-yat-ma” kar-şı-sın-da, hiç ol-maz-sa bi-raz-cık yüz-le-ri kı-za-rır, on-la-rın “göz-yaş-la-rı” bi-raz-cık ol-sun kalp-le-ri-ni yu-mu-şa-tır-dı!..

Par-don, az kal-sın unu-tu-yor-dum.

Ma-lûm;

“Hâ-yâ, iman-dan-dır!”

Ba-zı-la-rı-nın yü-zü hiç kı-zar-ma-dı-ğı-na, yü-rek-le-ri de yu-mu-şa-ma-dı-ğı-na gö-re, bo-yun-la-rı-nın ar-ka-sın-da-ki si-nir-le-ri de-ğil de, aca-ba “ruh”la-rı-na gi-den si-nir-le-ri mi al-dır-dı bu adam-lar?..

Ne-re-de-sin be rah-met-li de-dem?.. Bu-na da bir “darb-ı me-sel” an-lat-ma-nın tam sı-ra-sıy-dı şim-di!..

Ne çare ki;

On-da ömür, ben-de de söz tüken-di!..

Zira;

“Ruh-suz”lara ne söy-lesen boş!..

Papağan nesil!

 

Hikâye yazarı ve dilci Feyza Hepçilingirler, dünkü panelde “yabancı dilde eğitim”i eleştirmiş ve “Gençlere; ne tam olarak Türkçe’yi, ne de yabancı dili öğretebiliyoruz” demiş...

Arkasından da eklemiş:

“Ezberci kuşak yetiştiriliyor.”

Yine de, “kibarcasını” söylemiş...

Ben olsam, “Papağanlar yetiştiriyoruz” derdim!..

Doğrusu,“bu sistemde” bundan daha başkası da olmazdı!.. Bir YÖK Başkanı ve bir İÜ Rektörü ki, “Bizim için eğitim önemli değil, amacımız laik kuşaklar yetiştirmek” diyorsa, olacağı budur!..

“10.Yıl Marşı”nı iyi ezberlesinler..

 

  • Berlinli Berlinli 1 yıl önce
    Değerli hasan abimize yüce Allah gani gani rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah hasan abimizi hiç bir zaman unutmayacağız değerli abimizi eskiden yazılarını okuyordum sonra tv.programında hep gülümseyen abimiz zalimleri yerden yere vuruyorduzındıklar onu görünce sokağı değiştirirlerdi adam gibi adam idi.rabbim mekanını cennet etsin ailesine sabır versin.