THY- Euroleague

Alma mazlumun ahını…

20 Aralık 2017 Çarşamba

Gecenin bir yarısı telefonum acı acı çalıyor. Hayırdır inşallah deyip “alo” diyorum. Arayan kız yeğenim. “Amca yazının konusu 28 Şubat değil mi, kimsenin yaptığı yanına kâr kalmıyor değil mi”, deyince donup kalıyorum. Hal hatırdan, küçük sohbetten sonra aynı uyarıyı tekrarlayıp telefonu kapatıyoruz.

Bir taraftan ülkenin üzerine çöken 28 Şubat kara bulutunu düşünürken diğer taraftan da milletin yaşadığı bu korkunç kâbusu yeniden niye hatırlattı diye düşünüyorum.

Bir milletin siyasi, dini, kültürel ve ekonomik kodlarıyla oynamaya kalkan 28 Şubat süreci gerçekten de Ebrehe güçleriyle Türk milletinin kavgasıydı.

Halkı tavandan başlayarak tabana doğru kin ve nefrete sevk ediyorlar, inanan-inanmayan, laik-anti laik, örtülü-örtüsüz gibi sınıflar icat ediyorlardı.

Kebapçı ve kokoreççilerin bile fişlenip kara listeye alındığı karanlık bir dönemdi.

Yeşil sermaye denilen Anadolu sermayesinin batırıldığı, milyarlarca doların ise yurt dışına kaçırıldığı, halkın taleplerinin yok sayıldığı, “Beyaz Türkler”in borusunun öttüğü bir “kaos” dönemiydi.

İnsanların andıçlandığı, ağızların kapatıldığı, sırtların coplandığı, incecik bileklere kelepçeler takıldığı açık cezaevi günleriydi.

Yargıya, eğitime, sosyal hayata, ekonomiye, kişisel özgürlüklere, fikir ve düşünceye müdahale vardı ve siyasette sansür ve denetleme mekanizması devredeydi.

Laikliği, “rakıyla” koruma-kollama başarısını gösterenlerin, İçişleri Bakanlığı önünde “yağlı kazık ticareti” yapanların, patronlarının soygunlarını korumak isteyen kalemşorların, “Post Modern Darbe” ismine “babalık davası” peşinde koşanların ve daha nice hukuk düşmanı figüranların at oynattığı anarşi dönemiydi.

Okullarda, iş yerlerinde, sokaklarda hatta camilerde cadı avına çıkılmıştı. Din adamı kisvesinde başörtüsüne füruat diyen “papazlar” çıkmıştı ortaya. Meşru hükümete gitsin diyenler, beceremediniz artık bırakın diyenler, darbe rejiminin ürünü hükümeti, hayırlı olsun diyerek, sevinç çığlıklarıyla karşılayan sahtekâr hainlerin türediği kargaşa dönemiydi.

Meşru hükümete karşı karargâhın emirleriyle hareket edenler, halka sistematik olarak, “bu hükümet gitmezse darbe olacak” mesajları verenler, imam hatiplilere “yarasa” demekten geri durmayan, “Siyasi hayatıma mal olsa bile bu kanunu çıkaracağım” demekten kaçınmayan kiralık beyinlerin el üstünde tutulduğu lanetlik bir dönemdi.

Okulundan, işinden hatta vatanından edilen haksız yere eziyete uğrayan, zulme maruz kalan insanların feryatlarının, ahlarının arşa yükseldiği, bu süreçte mağduriyetlerin, çektirilen acıların, yaşatılan ayrılıkların acısının yüreklerde sonsuza kadar kalacağı sancılı bir dönemdi.

Bu süreçte üniversite rektörleri akademik kadroları gönülsüz destek birimleri olarak sürece dâhil ettiler.

Sivil toplum örgütleri beşli bir çete oluşturarak, askeri emir ve direktifleri doğrultusunda sivilliklerini ispat ettiler.

Medya, askeri mutfakta pişirilen yemeği “emredersiniz” düsturuyla birlik ve beraberlik ruhu içinde servise sundu.

Tencere-tavacı sivil kanadın da, geniş bir koalisyon halinde sürece destek vermesi ile müdahale, klasik darbe standartlarının dışına çıkıp “post modern” sıfatını kazanıyordu.

Bu süreç basit bir askeri darbe değil, diğer kurumsal güçlerin de mobilize edildiği, ama doğrudan demokratik kurumları ve kuralları askıya almayı veya durdurmayı hedef alan “sivil-asker” ortaklığı ile gerçekleşmiş bir müdahaleydi.

İktidarın ellerinden kayıp yavaş yavaş gidiyor olduğunu fark edenlerin telaşlı bir toparlanma ve kuralları zorlama, hatta bozma hareketiydi.

Türkiye’de demokrasi ve millî irade şuuruyla “sivil itaatsizliğin” geliştirilmesi mücadelesiydi.

Bu süreç salt bir asker-sivil-bürokrasi-yargı-siyaset-medya-sermaye-STK işbirliği zemininde bir hükümetin anti demokratik yöntemlerle devrilmesi olayı değil, aslında bir zihniyet ve tasavvur çatışmasının kültürel, iktisadi, siyasi ve toplumsal tezahürüydü.

Darbeleriyle, baskılarıyla, sürgünleriyle, gözaltı ve işkenceleriyle Müslüman halkı sindirmeyi inançsız, kimliksiz, itaatkâr bir toplum yetiştirmeyi amaçlayan zihniyet 28 Şubat’ta yeniden hortlamıştı. 28 Şubat, millî iradeye, milletin inanç ve değerlerine indirilmiş kalleşçe bir darbeydi.

Üniversite kapısında başörtüsü hoyratça çekilerek alınmak istenen yavrularımızın gözyaşları hiçbir zaman unutulmadı, unutulmayacak.

Onların ailelerinin feryatları, gözyaşları hiç bir zaman unutulmadı, unutulmayacak.

Önlerine katsayı duvarları örülerek gelecekleri karartılan imam hatipli öğrencilerin ahı bunun müsebbiplerini hiçbir zaman rahat bırakmadı, bırakmayacak.

Seçimle işbaşına gelen bir hükümetin, halkın oylarıyla iktidara gelen siyasi partilerin meşru haklarını kirli senaryolarla iftiralarla kumpaslarla ellerinden alanları bu millet asla affetmedi, affetmeyecek.

Bu sürecin sahte kahramanları şimdi kendi acılarıyla boğuşuyor, alınan ahların bedelini ödüyorlar.  

 

YORUM YAZ